سیلی خور

سیلی خور. [ خوَرْ / خُرْ ] ( نف مرکب ) توسری خور. اسیر. گرفتار:
تاچند زمین نهاد بودن
سیلی خور خاک و باد بودن.نظامی.

تو سری خور. اسیر

💡 سیلی خور دریای نوالت، رخ امّید شوربدهٔ سودای خیالت دل شیدا

💡 دانست که شد درین دبستان سیلی خور دست خودپرستان

💡 سیلی خور هجر جان گزایم دریاب چه شد که تا برآیم کذا

💡 فلک سیلی خور باد و هوایش زمین پامال نقش بوریایش

💡 بود تا صید جانم، رنجه اش باد دلم سیلی خور سرپنجه اش باد

💡 گردن صد رستم و سهراب را سخره ی و سیلی خور بازوت دید