سحایب

سحایب. [ س َ ی ِ ] ( ع اِ ) سحائب. ج ِ سحابة: و ایشان انامل ساعد صاحب شریعت و وابل سحایب صدر نبوت و انجم افلاک دیانت و سهام کنانه فتوت و مروت بودند. ( تاریخ بیهق ص 11 ). رجوع به سحائب شود.

تکه های ابر.

💡 زرای تو شاید که چون اختر آید مطر در نظر از ضمیر سحایب

💡 چو دندان زیبا و شاقان بزمش شب و روز باران تگرگ از سحایب

💡 ایادیت را کس نداند شمردن که داند شمردن سرشک سحایب