خراب اندرون

عبارت «خراب اندرون» در لغت‌نامه‌های معتبر فارسی، مانند لغت‌نامه دهخدا و فرهنگ‌های فارسی، به عنوان یک ترکیب وصفی به معنای «بدباطن»، «خراب‌باطن»، «شریر» و «بدنفس» آمده است و برای توصیف فردی به کار می‌رود که ظاهر او ممکن است آراسته یا قابل قبول باشد، اما درون و باطن او ناپاک، فاسد یا نیت او نادرست است. این ترکیب از دو واژه «خراب» به معنای ویران، فاسد یا نابسامان و «اندرون» به معنای درون و باطن تشکیل شده است و در مجموع به ویژگی‌های درونی و اخلاقی انسان اشاره دارد، نه به ظاهر او. در متون ادبی فارسی، این واژه معمولاً در تقابل با «نیکوسیرت» یا «نیک‌باطن» قرار می‌گیرد و برای نشان دادن تفاوت میان ظاهر نیک و باطن ناپاک به کار می‌رود، همان‌گونه که در شعر سعدی نیز آمده است که «نیکوسیرت بی‌تکلف برون / به از پارسای خراب اندرون». در این کاربرد، شاعر تأکید می‌کند که داشتن باطن سالم و درست، ارزشمندتر از ظاهر آراسته‌ای است که درون آن آلوده و خراب باشد. بنابراین «خراب اندرون» یک اصطلاح اخلاقی و ادبی است که برای نقد صفات درونی انسان و هشدار نسبت به ناپاکی نیت و باطن به کار می‌رود و معنای اصلی آن انسان بدباطن، فاسد درون و دارای نیت ناپسند است.