ساجه

( ساجة ) ساجة. [ ج َ ] ( ع اِ ) آن چوب که معیار بدان برکشند. ( مهذب الاسماء ). لوح صراف؛ تخته ای که بر آن پول شمرد. || یکی چوب ساج. ج، ساجات.

آن چوب که معیار بدان برکشند

💡 گـفـتم: من هم چند قرانى بيش ندارم دو قران به او دادم كه تا زوار برسند از گرسنگىنـمـيرد و خود به دلالت بعضى از رفقا از راه طويرج كه اسم دهى است كه از كربلا تاآنـجا سه فرسخ بود واقع در لب شط فرات كه از آنجا تا كوفه ناتوانها با آب مىرونـد و مـن هـم بـه لحـاظ نـاتـوانـى و تـب دارى از آن رهـسـپـار شـدم رفـتـم درحـال تـنـهـايـى و شدت تب طرف عصرى رسيديم به آن ده تا رسيديم ساجه يعنى طرادهكوچكى باريك و بلندى از سرش تا دمش ‍ به سه حوضه تقسيم شده بود و پر از زوارو مى خواست حركت نمايد در روى آب بود. صاحبش گفت سيد مى خواهى به كوفه بروى،گفتم بلى، گفت بيا. من هم بدون معطلى چايى نخورده و خستگى نگرفته و ملاحظه جهاتنكرده رفتم جايى به من نشان داد نشستم.

💡 76- ساجه: چوب درخت هندى كه در برابر رطوبت آب بسيار مقاوم است.