دل رفته

دل رفته. [ دِ رَ ت َ / ت ِ ] ( ن مف مرکب ) رفته دل. بی جان. بی دل. ضعیف القلب. ( ناظم الاطباء ). بیم زده: مُستلفَج؛ دل رفته از ترس. ( منتهی الارب ). || دل از دست داده. مفتون شده. عاشق و واله گشته.

رفته دل. بی جان. بی دل.

💡 باش چندان که دل رفته به جا باز آید گر به دلجویی این بی سر و پا می آیی

💡 خدا را یافتم بیعقل و بیخویش حجاب پردهٔ دل رفته از پیش

💡 صبر اندک و عشق آمده دل رفته زدست خصم آگه و او سرکش و من سودائی

💡 به یاد وصل تو تنها نه من ز خود رفتم خیال رفته و دل رفته و سعیدا نیز

💡 ای ز دل رفته که دی سوختی از ناز مرا دارم اندیشه که عاشق نکنی باز مرا

💡 دل گمگشته خود جستم و دربانش گفت که دل رفته درین کوی کرا باز آمد؟