خوش گهر

خوش گهر. [ خوَش ْ / خُش ْ گ ُ هََ ] ( ص مرکب ) خوش گوهر. خوش ذات. خوش طبیعت.

خوش گوهر خوش ذات

💡 الغرض چون مهربانی با پسر کرد آغاز آن خلیل خوش گهر

💡 از سینه برآید دل پر آبله صائب در بحر نماند چو صدف خوش گهر افتاد

💡 ای جان پاک خوش گهر تا چند باشی در سفر تو باز شاهی بازپر سوی صفیر پادشا

💡 ساکنانش سیر چشم و خوش گهر مثل تیغ از جوهر خود بی خبر

💡 یا کند زان گوشوار خوش گهر زینت گوش بتان کاشغر