خود بشناس

خودبشناس. [خوَدْ / خُدْ ب ِ ] ( نف مرکب ) عارف بخود. خودشناس.

عارف بخود خود شناس

💡 تو خود بشناس تا واقف شوی هان دل خود از بلای نفس برهان

💡 تو خود بشناس و حق شو در حقیقت برون آ از هوا و از طبیعت

💡 تو خود بشناس تا جانان شوی کل ز دید خویشتن پنهان شوی کل

💡 نغمه داری در گلو ای بیخبر جنس خود بشناس و با زاغان مپر

💡 تو خود بشناس کاینجا یار باتست حقیقت بیشکی دلدار با تست

💡 ای جوهر پاک! قیمت خود بشناس بگذر ز ملا و ملأِ اعلی گیر