خود افکن

خودافکن.[ خوَدْ / خُدْ اَ ک َ ] ( نف مرکب ) آنکه خودی بیفکند. آنکه منیت خود را بزیر پای خود افکند:
زن افکندن نباشد مردرایی
خودافکن باش اگر مردی نمایی.نظامی.کسی کافکند خود را بر سر آمد
خودافکن با همه عالم برآمد.نظامی.|| یکه تاز. ( غیاث اللغات ).

آنکه خودی بیفکند آنکه منت خود را بزیر پای خود افکند.

💡 ای دوست جویان! خوش باشید که اجابت نزدیک است. ای دلگشای رهی! چه بود که دلم را بگشایی! و از خود مرهمی بر جانم نهی! من سود چون جویم! که دو دستم از مایه تهی! نگر که بفضل خود افکنی مرا بروز بهی.

💡 چشمی به خواب مرگ فراهم نیاید ار از آفتاب طلعت خود افکنی نقاب

💡 من نیز ز خشم دیده اش برکندم بستان و بزیر پای خود افکن زود

💡 دورم از خود افکنی و نام غمخواری کنی حق یاری می‌گذاری هرچه خواهی می‌کنی

💡 دلم بدام خود افکن چو گوی در چوگان که امتحانی بهتر ز گوی و چوگان نیست