خلعتی

خلعتی. [ خ ِ / خ َ ع َ ] ( ص نسبی، اِ ) آنچه بخلعت دهند. ( یادداشت بخط مؤلف ).
- اسب خلعتی؛ اسبی که هبه کرده شده: حُمَلان؛ اسب پیش کشی.
|| آنچه عروس برای خویشان شوی از البسه بخانه شوهر آرد. ( یادداشت بخط مؤلف ).

آنچه بخلعت دهند یا آنچه عروس برای خویشان شوی از البسه بخانه شوهر آرد.

💡 از بقا گردون قبایی بر قد یک تن ندوخت خلعتی بس فاخر آمد عمر عیبش کوتهی ست

💡 نسیج این غزل خوش که کس نیافته است به قد عشق و وفا خلعتی به منوالش

💡 با معبّر صبح چون گفتم بگفت از ملک ری شه فرستد خلعتی از بهر سالار زمان

💡 خلعتی نه حجّتی از رحمت پروردگار پیکری نه آیتی از قدرت جان‌آفرین

💡 زو در عقل خاستم چونکه شنیدم این ندا عشق فکنده خلعتی در برم از صفات تو