تعطیش
لغت نامه دهخدا
تعطیش. [ ت َ ] ( ع مص ) افزودن در اظمای ( تشنگی ) شتران و بند نمودن از آب ( شدّد للمبالغة ). ( منتهی الارب )( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). || افزودن بر تشنگی شتران و بند نمودن از آب. ( ناظم الاطباء ).
جمله سازی با تعطیش
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 هر جوی آب اندررود آن ماده خر بولی کند جو را زیان نبود ولی واجب بود تعطیش او
💡 شاعر در این بیت زیبا، از شدت تعطیش و تشنگی خود برای رسیدن به حقیقت و دانش، به زیبایی و با کلمات بسیار عمیقی یاد کرده است.
💡 در متون کلاسیک ادبیات فارسی، واژه تعطیش اغلب برای توصیف حالت بسیار شدید تشنگی در موقعیتهای دشوار و صحراهای بیآب و علف به کار میرود.
💡 او در میان آن بیابان سوزان، با چنان تعطیشی مواجه بود که گویی دیگر توانایی حرکت کردن و قدم برداشتن را در بدن خود احساس نمیکرد.