بیگانه خوی

بیگانه خوی. [ ن َ / ن ِ ] ( ص مرکب ) ( از: بیگانه + خوی ) آنکه عادت و خوی بیگانگان دارد. با خوی دشمنان:
ازین آشنایان بیگانه خوی
دورویی نگر یکزبانی مجوی.نظامی.

آنکه عادت و خوی بیگانگان دارد. با خوی دشمنان.

💡 دروادیی که لیلی بیگانه خوی ماست مجنون به یک طرف رود آهو به یک طرف

💡 مرا به غیرتِ بیگانه خوی من رشک است که تا به داغ دل خویشم آشنا نگذاشت

💡 درین زمانه ی بیگانه خوی می بینم هر آشنا که مرا دید خود مرا نشناخت

💡 رام خود نتوان شدن با آشنائی‌های غیر وحشتی دارم کزین بیگانه خویان رم کنم

💡 یارب چه حکمت است که بیگانه خوی من با آشنا خوشست و به بیگانه خوشتر است

💡 آشنایی نیست غیر از معنی بیگانه ام شکوه خلق از دل بیگانه خوی من پرست