بیداد کرده

بیدادکرده. [ ک َ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب / نف مرکب ) ستم کرده. که مرتکب ظلم شده باشد. که ستم روا داشته باشد:
فژاگن نیم سالخورده نیم
ابر جفت بیدادکرده نیم.بوشکور.

ستم کرده که مرتکب ظلم شده باشد ٠ که ستم روا داشته باشد ٠

💡 آرایش زمانه ز بیداد کرده اند هر خون که ریخت، غازه روی زمین شناس

💡 ای چرخ، غافلی که چه بیداد کرده‌ای وز کین چه‌ها درین ستم‌آباد کرده‌ای

💡 راهش نظر ز دیده بیداد کرده است وارستگی به خواب نبیند شکار تو

💡 در عزل این غلام و به اخراج این کنیز بیداد کرده خصم و تو امداد کرده ای

💡 سر حلقۀ ملوک جهان را بعدل و داد در بند ظلم و حلقۀ بیداد کرده ای