بار افتاده

بارافتاده. [ اُ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) آنکه بار او از حیوان بارکش بیفتد. مجازاً، وامانده از راه:
یار بارافتاده را در کاروان بگذاشتند
بیوفا یاران که بربستند بار خویش را.سعدی ( خواتیم ).

( اسم صفت ) ۱ - چارپایی که بارش از پشتش افتاده باشد. ۲ - صاحب باری که بارش از پشت حیوان بارکش سقوط کرده باشد. ۳ - وامانده از راه.

💡 رحمتی بر جان سلمان کن، که رحمت، واجب است ناتوانی را که بار افتاده در آب و گل است

💡 کعبه است اینجا ملک حیران کار افتاده است آسمان را در گل این خانه بار افتاده است

💡 خود از آیین بدمهران این منزل عجب دارم که بار افتاده‌ای این جا ز زیر بار برخیزد

💡 همچو خواجو پای در گل مانده ئی بر سر پل مانده بار افتاده ئی

💡 کای پدر جان! همرهان بستند بار ماند بار افتاده اندر رهگذار

💡 بمان،ای ساربان،ما را به درد خویش و خوش بگذر که بار افتاده همراهی نداند با سبک باران