اعیار

اعیار. [ اَ ] ( ع اِ ) ج ِ عَیر، خر وحشی باشد یا اهلی که اکثر به گورخر استعمال نمایند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). ج ِ عَیر، خر هرچه باشد اهلی و یا وحشی و بیشتر در وحشی بکار رود. ( از اقرب الموارد ). عِیار. عُیور. عُیورَة. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). رجوع به عیر شود. || ( اِخ ) چند ستاره است روشن در گذرگاه سهیل. ( منتهی الارب ). ستاره ای چند درخشان است که در گذرگاه سهیل قرار دارند. ( از اقرب الموارد ).
اعیار. [ اِ ] ( ع مص ) عیر قرار دادن برای پیکان: اعیر النصل اعیاراً؛ عیر قرار داد برای پیکان. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
اعیار. [ اَ ] ( اِخ ) هضبه ( پشته )هائیست در بلاد ضبه و نیز نام کوهی است ببلاد غضبان و گمان می برم [ یاقوت ] میان مدینه و فید قرار دارد. و در ابیات زیر ذکر آن آمده است:
لها بین اعیار الی البرک مربع
و دار و منها بالقفا متصیف.سکری.رعت منبت الضمران من سبل المعا
الی صلب اعیار ترن مساحله.جریر ( از معجم البلدان ).

هضبه هائیست در بلاد ضبه و نیز نام کوهی است ببلاد غضبان و گمان می برم میان مدینه و فید قرار دارد.

💡 انس با صحبت اعیار نگیرد هرگز هرکه را نور علی مونس جان خواهد بود

💡 تا یار در دیار دل ما نزول کرد شمشیر منع بر سر اعیار آختیم

💡 بهل که به نشود داغ دل زمرهم اعیار عتاب دوست بسی به که از رقیب عنایت