موی میان

موی میان. ( ص مرکب ) کسی که کمری سخت باریک دارد.کمرباریک. میان باریک. ( یادداشت مؤلف ):
در عشق تو شد موی زبانم به گزاف
کآن موی میان ز غم دلم کرد معاف.خاقانی.

کسی که کمری سخت باریک دارد ٠ کمر باریک ٠ میان باریک ٠

💡 صید دل زین بیش با موی میان خود مکن کینه جوی من ستم بر ناتوان خود مکن

💡 از موی میان تو جدا بس که کشم رنج نتوان تن رنجور من از موی جدا کرد

💡 مو ریخته است از سر دوشش به میانش آن موی میان بسته به قتلم کمر ازمو

💡 به پیچ وتاب ازان زلف او سرآمد شد که پیش موی میان مشق پیچ وتاب کشید

💡 صائب نشود فکر تو چون نازک و باریک؟ زان موی میان راه خیالی که تو داری

💡 تا به کی باشی دلا محروم ازان موی میان چون کمر گردش درآ وز محرمان راز باش