فروردینگان

(فَ وَ ) [ په. ] (اِ. ) جشنی که ایرانیان در روز نوزدهم فروردین به یُمن برابر شدن نام ماه و نام روز و همچنین گرامی داشت ارواح درگذشتگان برپا می کردند.

ده روز آخر سال که از روز اشتاد در ماه اسفند شروع و به روز وهشتواش (آخرین روز پنجه ) پایان می یابد و زردشتیان در این روز مراسمی به یادبود ارواح درگذشتگان برگزار می کنند.

فَروردینْگان
(یا: فروردیان و فروردگان ) جشن میزبانی آدمیان از فروهرها در آخر سال. نام ماه فروردین نیز برگرفته از نام این جشن است. پیروان زردشت، پنج روز پیش از پایان سال، و پنج روز پس از آن روی هم دَه روز را، میزبان فروهرها هستند و با شیر و پوشاک از آن ها پذیرایی می کنند. به این ترتیب تمام جشن فروردین را که با جشن خردادروز به پایان می رسد فروردینگان می نامند. ایرانیان پیش از اسلام و زردشتیان، خرداد روز (ششم فروردین ) را نوروز خردادی و نوروز بزرگ می نامیدند که در روایت های زردشتی زادروز زردشت و واپسین روز جشن نوروز است. این روز، نوروز خاصه نیز نامیده می شود. در متن پهلوی به ماه فروردین، روز خرداد اورمزد می گویند.

جشنی که ایرانیان در روز نوزدهم فروردین به یُمن برابر شدن نام ماه و نام روز و همچنین گرامی داشت ارواح درگذشتگان برپا می‌کردند.

💡 در گاه‌شماری زرتشتی هر روز ماه با نام یکی از امشاسپندان و ایزدان نامیده شده است. در هر ماه، در روزی که با نام آن ماه همنام شود، جشنی برگزار می‌شود. برخی از این جشن‌ها از عمومیت و اهمیت زیادی برخوردارند و تا امروز اعتبار و اهمیت خود را حفظ کرده‌اند، مانند جشن فروردینگان (۱۹ فروردین)، جشن تیرگان (۱۳ تیر)، جشن مهرگان (۱۶ مهر) و جشن اسفندگان (اسفند ۵).

💡 در روز نوزدهم فروردین، روز جشن فروردینگان مراسم خاصی در بزرگداشت این موجودات مینوی و در بعدی گسترده‌تر، در بزرگداشت روان درگذشتگان برگزار می‌شد که هنوز در میان هموطنان زردشتی، به‌خصوص در یزد، با تشریفات خاصی برگزار می‌شود.