مو کشان

موکشان. [ ک َ / ک ِ ] ( ق مرکب ) بردن کسی به زور و غلبه با گرفتن و کشیدن موی او.کشیدن موی کسی و بردن او را. ( از یادداشت مؤلف ).
- موکشان آوردن؛ کسی را در حال کشیدن موی سر به جایی آوردن و کشاندن. کنایه است از کشیدن و بردن کسی با خشم و قهر و غلبه:
دشمنش آمد برون از پوست چون موی از خمیر
ور نمی آید سپهرش موکشان می آورد.سلمان ساوجی.و رجوع به ترکیب موکشان کشیدن شود.
- موکشان کشیدن ( کشاندن ) کسی؛ گرفتن موی سر کسی و او را به زور و قهر و غلبه بردن:
پَرّ و بال ما کمند عشق اوست
موکشانش می کشد تا کوی دوست.مولوی.جبرئیلش می کشاند موکشان
که برو زین خلد و زین جوق خوشان.مولوی.و رجوع به ترکیب موکشان آوردن شود.

( صفت ) در حال کشیدن موی: [ پر و بال ما کمند عشق اوست مو کشانش میکشد تا کوی دوست. ] ( مثنوی. چا. خاور. ۳ ) توضیح این بیت در چا. نیکلسن نیامده.

💡 کفر زلفت در دلم از بسکه قلاب افکند خواهم آخر مو کشان در حلقه زنار شد

💡 زین خحالت چون برون آیم که دل در موج خون نو عروسان غمت را مو کشان انداخته

💡 جبرئیلش می‌کشاند مو کشان که برو زین خلد و از جوق خوشان

💡 خجل ز موی سفیدم که مو کشان بازم ز خانقه بدر میفروش می آرد

💡 زلف چو مار او کشد در دهن بلا مرا چون نروم که مو کشان می کشد اژدها مرا

💡 در چنگ آفتم چو دهد شوق مو کشان بر من هزار رشتهٔ تدبیر تاره‌ای