ملامت گوی
مترادفها
عیبجو، سرزنشگر، نکوهشگر
متضادها
ستایشگر، تمجیدکننده
لغت نامه دهخدا
ملامت گوی. [ م َ م َ ] ( نف مرکب ) ملامت گو:
ملامت گوی بی حاصل ترنج از دست نشناسد
در آن معرض که چون یوسف جمال از پرده بنمائی.سعدی.ملامت گوی عاشق را چه گوید مردم دانا
که حال غرقه در دریا نداند خفته در ساحل.سعدی.ملامت گوی بی حاصل نداند درد سعدی را
مگر وقتی که در کویی به رویی مبتلا ماند.سعدی.و رجوع به ملامت گو و ترکیب ملامت گفتن ذیل ملامت شود.
فرهنگ فارسی
( ملامت گو ی ) ( صفت ) آنکه کلمات مبنی بر سرزنش بدیگری گوید: [ عابدان آفتاب از دلبر ما غافلند ای ملامت گو خدا را رو ببین آن رو ببین ] ( حافظ. ۲۷۸ )
جمله سازی با ملامت گوی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 ای ملامت گوی تهیدستی، دیگرت ملامت کافی نیست، مگر نبینی که توانگری را عیب بیش است؟ چرا که تو در راه توانگری نافرمانی خداوند کنی اما در راه تهیدستی وی را نافرمانی نکنی.
💡 از ملامت گوی بستاند به حق داد من روز قیامت داورم
💡 ما برندی بر مقام قرب رفتیم و هنوز همچنان پیر ملامت گوی ما بر منبرست
💡 گوی از ما آن ملامت گوی را آن ترش کرده به مستان، روی را
💡 او همیشه در نقش ملامت گوی ظاهر میشد و با کلمات تند خود، روحیه سایر اعضای تیم را در پروژههای حساس کمرنگ میکرد.
💡 برخلاف شخصیت ملامت گوی که در داستانها میشناختیم، این شخصیت جدید بسیار بخشنده و با گذشت بود و هرگز کسی را سرزنش نمیکرد.
💡 ملامت گوی بودن در برابر اشتباهات کوچک دیگران، هرگز نمیتواند باعث پیشرفت یک جامعه یا گروه شود و تنها باعث ایجاد تنش میگردد.