مدح گوی

💡 دریا گر آن بود که بدو در گهر بود دریاست مدح گوی خداوند را دهان

💡 چو وحشی گرچه چوی وحشی یکی نیست هزارت مدح گوی و مدح خوان باد

💡 بود سلمان درین خراب آباد مدح گوی اویس با دل شاد

💡 شاعر که مدح گوی چنین مهتری بود بر طبع چیره باشد و بر شعر کامگار

💡 ای آنکه مدح گوی تو اندر مدیح تو عاجز شده ز مدح و سخن مختصر شده

💡 جاه تو را مدح گوی عقل و زبان خرد حکم تو را زیردست دولت و بخت جوان

💡 در متون ادبی کلاسیک و قدیمی، شاعر مدح گوی در دربار پادشاهان، وظیفه داشت با استفاده از کلمات زیبا، از فضایل و شجاعت حاکم قدرتمند تعریف کند.

💡 او که فردی بسیار مدح گوی و خوش‌برخورد بود، همیشه در جمع دوستان خود از ویژگی‌های مثبت دیگران تعریف می‌کرد و باعث ایجاد فضای صمیمی می‌شد.

💡 نویسنده در این کتاب جدید، به جای استفاده از کلمات تحقیرآمیز، نقش یک مدح گوی را ایفا کرده و با دقت از هنر هنرمندان بزرگ ستایش نموده است.