مشک بیز

مشک بیز. [ م ُ / م ِ ] ( نف مرکب ) مشک افشان. مشک بیزنده. غربال کننده مشک. کنایه از هر چیز خوب با رائحه مطبوع:
بزان بادش از زلفک مشک بیز
همه ره چو از نافه بگشاده زیز.اسدی ( گرشاسبنامه چ حبیب یغمایی ص 224 ).به توخوشدل دماغ مشک بیزم
ز تو روشن چراغ صبح خیزم.نظامی.شده گرم از نسیم مشک بیزش
دماغ نرگس بیمارخیزش.نظامی.عبیر ارزان ز جعد مشک بیزش
شکر قربان ز لعل شهدخیزش.نظامی.پیوند روح میکند این باد مشک بیز
نزدیک نوبت سحر است ای ندیم خیز.سعدی.

مشک افشان مشک بیزنده

💡 ای باد مشک بیز ز زلف که می رسی؟ شور قیامت از تو مرا در دماغ ریخت

💡 در نیفه های غنچه نهادند نافه ها تا مشک بیز کرد نسیمش هوای باغ

💡 شد فرید از چین زلفش مشک بیز زان سبب زیر غباری مانده‌ام

💡 ای نفس مشک بیز باد بهاری غالیه بوئی مگر نسیم نگاری

💡 برآر حاجت آزادگان که چون میلی به گردن آن رسن مشک بیز می‌جویند

💡 نکهت انفاس خلدست این نسیم مشک بیز یا ز چین طرّه ی مشکین عنبر بوی تست