مروار

مروار. [ م ُرْ ] ( اِ ) سرخ بید که از آن سبد و جز آن بافند. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). رجوع به سرخ بید شود.
مروار. [م ُرْ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان سربند پائین بخش سربند شهرستان اراک، در 36هزارگزی جنوب غربی سربند و در منطقه کوهستانی واقع است. آب آن از چشمه و قنات ومحصولش غلات، بنشن، پنبه و میوه و شغل مردمش زراعت وقالیچه بافی است. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 2 ).

( اسم ) یکی از گونه های درخت بید که آنرا سرخ بید گویند.
دهی از شهرستان اراک

💡 او متولد راجپوت بود و شاهزاده مروار (جودپور کنونی) بود و دختر راجا اودای سینگ (شناخته شده به عنوان موتا راجا)از اشراف هند بود.

💡 فرامرز حیران در آن کار بود دو چشمش بدان راه مروار بود

💡 پی کاری مروار اهل دلی عاشق شو که به از عشق نباشد هنری درعالم

💡 در گیلان، سبدبافی به نام مرواربافی رایج است. مرکز اصلی فعالیت دست‌اندرکاران این صنعت اطراف آستانه اشرفیه و به‌ویژه روستای کورکا، می‌باشد و به‌طور پراکنده در مناطق دیگر استان گیلان از جمله اطراف بندرکیاشهر و در صیقلان بازار جمعه نیز دیده می‌شود. مروار یک نوع چوب ترکه‌ای است که از اطراف تهران، کرج، سولقان، بهارِ همدان، ملایر و مراغه تهیه می‌شود.