ومه

ومه. [ وَم ْه ْ / وَ م َه ْ ] ( ع مص ) سخت شدن گرما. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).

سخت شدن گرما

💡 آن مهار بختی گردون کشد مهر ومه را از زمین بیرون کشد

💡 مانی بسرو و ماه ولی سرو ومه نه ای کز قد و رخ بسرو و مه اندر تطاولی

💡 جا به زیر سایه ات خورشید ومه دارد مگر قنبر درگاه مولای دو عالم گشته ای

💡 ای فلک را روزو شب بر سایه یقصرت مسیر وی زحل را سال ومه با هندوی بامت قرآن

💡 مهر ومه چون قنبرند اورا غلام هر که همچون من بلال احمد است

💡 برآن زمین که تویی با تو مرد میدان نیست بگوی مهر ومه این آسمان چوگانی