کینه جو

کینه جو. [ ن َ / ن ِ ]( نف مرکب ) کینه خواه. ( ناظم الاطباء ). کینه جوینده. انتقام جو. انتقام کشنده. خونخواه. کینه جوی:
بفرمود تا پیش او آمدند
همه با دلی کینه جو آمدند.فردوسی.و رجوع به کینه جوی شود.

انتقام جو.

💡 بگرم مهری گردون مباش غره از آن که بیگناه ترا کینه جو شود ناگاه

💡 دشمنان کینه جو را می نماید سینه صاف از غبار کینه صائب سینه را پرداختن

💡 بگرم مهری دوران مباش غره ازانک که بیگناه ترا کینه جو شود ایدل

💡 داغم ز بخت آینه، کان شوخ کینه جو از روی مهر، بر سر زانوی خود گرفت

💡 چند ای دل بیهوده گو مهربتان کینه جو برکن نهال آرزو چون بهره نبود از برش

💡 فارغ از فکر مکافاتم که خصم کینه جو زنده زیر خاک باشد از غبار کین من