کوزه گر

کوزه گر. [ زَ / زِ گ َ ] ( ص مرکب ) کلال را گویند و آنکه کوزه ها سازد. ( آنندراج ). سفالگر و خزاف و آنکه کوزه می سازد. ( ناظم الاطباء ). کسی که کوزه سازد. ( فرهنگ فارسی معین ). کلال. کواز. فخاری. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
دی کوزه گری بدیدم اندر بازار
بر پاره گلی لگدهمی زد بسیار.خیام.رعیت و حشم پادشاه حکم ورا
مسخرند بدانسان که کوزه گر را گل.سوزنی.بی دیده کی شناسد خورشید را هنر
یا کوزه گر چه داند یاقوت را بها.خاقانی.گه ملک جانورانت کند
گاه گل کوزه گرانت کند.نظامی.آن کاسه سری که پر از باد عجب بود
خاکی شود که گل کند آن خاک کوزه گر.عطار.ای که ملک طوطی آن قندهات
کوزه گرم کوزه کنم از نبات.مولوی.همچو خاک مفترق در رهگذر
یک سبوشان کرد دست کوزه گر.مولوی.لب او بر لب من این چه خیال است و تمنا
مگر آنگه که کند کوزه گر از خاک سبویم.سعدی.ساقی بده آن کوزه خمخانه به درویش
کآنها که بمردند گل کوزه گرانند.سعدی.آخرالامر گل کوزه گران خواهی شد
حالیا فکر سبو کن که پر از باده کنی.حافظ.گوهر جام جم از کان جهانی دگر است
تو تمنا ز گل کوزه گران می داری.حافظ.- امثال:
کوزه گر از کوزه شکسته آب می خورد.( آنندراج ).

کسی که کاسه و کوزۀ گلی می سازد.

( صفت ) کسی که کوزه سازد.

💡 بعد مردن چون زخاک ما کندگل کوزه گر تا نهیمش لب به لب پیمانه می بایدشدن

💡 چون ترک عشق گویم تا روز حشر جانا ور کوزه گر بسازد از خاک من سبویم

💡 براساس لغت نامه دهخدا، کلال در لغت به معنای کوزه گر و کاسه ساز است.

💡 تشنه ی خمخانه باشد جان من کوزه گر چون از گِلم سازد سبوی

💡 بود یک تن زان چهل کس کوزه گر برگشاد او یک دکان پر کوزه در