گران گوش

گران گوش. [ گ ِ ] ( ص مرکب ) مردمی را گویند که گوش ایشان سنگین باشد، یعنی دیر بشنود و کر را نیز گویند چه گران گوشی به معنی کری آمده است. ( برهان ). کر. اطروش. موقور. ( مهذب الاسماء ): گران گوشی به قزوینی گفت: شنیدم زن کرده ای. گفت: سبحان اﷲ تو که چیزی نشنوی این خبر از کجا شنیدی. ( از منتخب لطائف عبید زاکانی چ برلن ص 163 ).
اگر راحت بخواهی در همه حال
بشو هر جا گران گوش و زبان لال.میر نظمی ( از شعوری ص 310 ).

کسی که گوشش نشنود، گوش سنگین.

۱ - کسی که گوشش سنگین باشد آنکه دیر بشنود: گران گوشی بقزوینیی گفت: شنیدم زن کرده یی. گفت: سبحان الله تو که چیزی نشنوی این خبر از کجا شنیدی ۲ ? - کر.

💡 بر کران باش و گران گوش از دم بیگانگان چون حدیث یار آمد در میان بسیار گو

💡 بدان لشکران گران گوش داشت که چندین سواران زره پوش داشت

💡 بسان جلوه گران گوش و گردن گیتی بگونه گونه جواهر همی بیاراید

💡 ای که دارد حسن سنگین دل گران گوش ترا ناله کی در خاطرت آرد فراموش ترا