لغت نامه دهخدا
گران سنج. [ گ ِ س َ ] ( ص مرکب ) گران سنگ. وزین:
چو شاه آن متاع گران سنج دید
چو دریا یکی دشت پرگنج دید.نظامی.رجوع به گران سنگ شود.
گران سنج
فرهنگ عمید
۱. وزین، سنگین.
۲. گران قیمت: چو شاه آن متاع گران سنج دید / چو دریا یکی دشت پرگنج دید (نظامی۵: ۸۰۲ ).
فرهنگ فارسی
سنگین وزین: چو شاه آن متاع گران سنج دید چو دریا یکی دشت پر گنج دید. ( نظامی )
