غنچه وار

غنچه وار. [ غ ُ چ َ / چ ِ ] ( ص مرکب، ق مرکب ) بسان غنچه. مانند غنچه:
نگیرد هیچکس در دامن محشر گریبانت
اگر دامان خود را جمع سازی غنچه وار اینجا.صائب تبریزی.

غنچه مانند، به سان غنچه.

بسان غنچه مانند غنچه.

💡 وقف دندان ندامت شد لب من غنچه وار آرزوی بوسه زان کنج دهن دارم هنوز

💡 در عهد خوبی تو گذارند گلرخان گاهی به روی و گاه به دل غنچه وار دست

💡 حلقی که نیست بسته پیمانش غنچه وار مجروح کردن است به سیلی بنفشه سان

💡 ز سر عشق تو چون غنچه وار دارم لب که سر عشق تو نتوان در این جهان گفتن

💡 دوشیزگان خاطر من بین که غنچه وار بر رخ گرفته اند ز تو شرمسار دست

💡 چون خرده زری که ترا هست رفتنی است در آستین گره چه کنی غنچه وار دست؟