طبل خانه

طَبْل‌خانه واژه‌ای مرکب و اصطلاحی تاریخی در زبان فارسی است که به محلی اطلاق می‌شود که در آن طبل‌ها و دیگر سازهای کوبه‌ای نگهداری و نواخته می‌شده‌اند. این کلمه از دو جزء طَبْل به معنای ساز کوبه‌ای و خانه به معنای مکان تشکیل شده و در متون کهن به‌کار رفته است. در گذشته، طَبْل‌خانه به‌عنوان بخشی از تشکیلات نظامی یا دربار پادشاهان عمل می‌کرد و نقاره‌خانه نیز خوانده می‌شد. نوازندگان در اوقات معین مانند طلوع و غروب خورشید یا در مراسم رسمی به نواختن طبل می‌پرداختند. این مکان نمادی از عظمت و تشریفات حکومتی محسوب می‌شد. امروزه استفاده از این واژه بیشتر در متون تاریخی و ادبی دیده می‌شود و کاربرد عملی آن بسیار محدود شده است. با این حال، طَبْل‌خانه به‌عنوان بخشی از میراث فرهنگی و موسیقی ایران، در مطالعات تاریخ موسیقی و فرهنگ ایرانی جایگاه ویژه‌ای دارد.