راه پیمای

💡 کاروان شوق را درد طلب رهبر بس است راه پیمای جنون زنار داند جاده را

💡 تیر صائب پر برون آرد در آغوش کمان راه پیمای طلب را خانه ای در کار نیست

💡 کعبه صفت‌اند و راه پیمای باور کنی آسمان و ماهند

💡 بخود کی می رسد این راه پیمای تن آسانی هزاران سال منزل در مقام آزری کرده

💡 آن راه پیمای خسته پس از گذشتن از مسیرهای دشوار و کوهستانی، با خوشحالی به اولین روستایی که دید، رسید و از او آب خواست.

💡 هر راه پیمای هوشمندی می‌داند که برای عبور از بیابان‌های سوزان، داشتن ذخیره کافی از آب و تجهیزات لازم برای بقا بسیار حیاتی است.

💡 در داستان‌های قدیمی، همیشه از راه پیمای دلیری یاد می‌شود که با شجاعت تمام، از میان جنگل‌های تاریک و پر از خطرات عبور می‌کرد.