تخت روان

تخت روان. [ ت َ رَ ] ( اِخ ) دهی از دهستان چالدران بخش سیه چشمه در شهرستان ماکو است که در هشت هزارگزی باختر سیه چشمه و سه هزارگزی باختر شوسه سیه چشمه به کلیساکندی قرار دارد. دامنه ای است سردسیر و 79تن سکنه دارد. آب آن از چشمه و محصول آن غلات و شغل اهالی زراعت و گله داری است. صنایع دستی آنان جاجیم بافی است و راه ارابه رو دارد. از راه ارابه رو زیوه بالا، به سعدل اتومبیل می توان برد. این ده از دو محل تشکیل یافته که پانصد گز با یکدیگر فاصله دارند و به تخت روان بالا و تخت روان پایین مشهورند و سکنه تخت روان پایین 43 تن است. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 4 ).

( ~ رَ ) (اِمر. ) کجاوه، تختی که در گذشته پادشاهان روی آن می نشستنند و غلامان آن را بر دوش گرفته راه می رفتند.

( اسم ) ۱- تختی که بزرگان بر آن نشینند و غلامان آنرا حمل کنند تخت روند. ۲- اسب روند. خوش راه. ۳- ( اسم ) آسمان. ۴- ( اسم ) تخت سلیمان نبی علیه السلام. ۵- ( اسم ) چهار ستار. نعش از بنات النعش.

تخت روان ( به فرانسوی: Palanquin ) تختی است که سابقاً پادشاهان، اعضای خاندان سلطنتی، اعضای بلندپایه دربار، طبقه مرفه و اعیان در آن می نشستند و نوکران یا بردگان آن را بر دوش کشیده و حمل می کردند.

کجاوه، تختی که در گذشته پادشاهان روی آن می‌نشستنند و غلامان آن را بر دوش گرفته راه می‌رفتند.

💡 نشئهٔ تسلیم حاصل‌کن‌که مشتی خاک را باد هم‌ گر می برد تخت روانی می‌ شود

💡 گر باد به فرمان سلیمان زمان بود مجنون ترا ریگ روان تخت روان است

💡 زحمت بادیه و خار مغیلان نکشند بیخودانی که ز دل تخت روان ساخته اند

💡 در کودکی از جبهه من عشق عیان بود گهواره ز بیتابی من تخت روان بود

💡 سلطان غم نگر که سعیدا به زور فکر اقبال [و] بخت و تخت روانم گرفته است