تاب خورده

تاب خورده. [ خوَرْ / خُرْ/ دِ ] ( ن مف مرکب ) پیچیده. تابیده شده:
موی چون تاب خورده زوبین است
مژه چون آبداده پیکانست.مسعودسعد.

(دِ ) (ص مف. ) پیچیده، تابیده شده.

تابیده، پیچیده.

( صفت ) پیچیده تابیده شده.

پیچیده، تابیده شده.

💡 زمانه چنبری از تاب خورده فتراکم ستاره جوهری از آب داده پیکانم

💡 مژگان تاب خورده اشک آفرین ماست امروز رشته ای که گهرها در او گم است

💡 دارم ز اشک گرم دل تاب خورده ای چون خار و خس تپانچه سیلاب خورده ای

💡 زان جام برفروز دل تاب خورده را کین تابخانه ایست کزان جام روشن است

💡 از پیچ و تاب رشتهٔ عمرم عجب مدار با موی آن کمر ز ازل تاب خورده است

💡 من تنگدل که هستم زغمش فراخ روزی دل تاب خورده دارم بکمند دلستانش