بیزاری

بیزاری. ( حامص ) برائت: تبری، تبرئه؛ بیزاری از فام و عیب. براءة. ( یادداشت مؤلف ). تنصل؛ از گناه بیزاری کردن. ( زوزنی ).
- بیزاری جستن؛ تبری کردن. بیزاری جستن از فرزند؛ نفی اوکردن. ( یادداشت مؤلف ).
- بیزاری نمودن؛ تبری جستن. بیزاری جستن.
|| در تداول امروز، کراهت. تنفر. نفرت و اشمئزاز. بی میلی.
- بیزاری گرفتن؛ نفرت پیدا کردن. دور شدن. جدا شدن:
من نگیرم ز حق بیزاری
اگر ایشان ز حق بیزارند.ناصرخسرو. || دوری. جدایی. فراق:
یا دوستی صادق یا دشمنی ظاهر
یا یکسره پیوستن یا یکسره بیزاری.منوچهری.بیزاری دوستان دمساز
تفریق میان جسم و جان است.سعدی.به هر سلاح که خون مرا بخواهی ریخت
حلال کردمت الا به تیغ بیزاری.سعدی. || جدایی. زدودگی:
فرخنده فال صدری و دیدار روی تو
منشور شادمانی و بیزاری غم است.سوزنی. || طلاق. ( یادداشت مؤلف ):
زن بدخو را مانی که مرا با تو
سازگاری نه صوابست و نه بیزاری.ناصرخسرو.- بیزاری دادن؛ طلاق گفتن. ( یادداشت مؤلف ):
بیش احتمال جور و جفا بر دلم نماند
بیزاریم بده که نمیخواهمت صداق.سعدی. || طلاقنامه:
کنون از بخت و دل بیزار گشتم
بنام هر دو بیزاری نوشتم.( ویس و رامین ).- بیزاری نامه؛ طلاق نامه. ( یادداشت مؤلف ). || آزادی. رهایی. دوری.
- برات بیزاری از آتش دوزخ؛ آزادی نامه و فرمان آزادی از آتش جهنم. ( از یادداشت مؤلف ). برات آزادی و آزادنامه. ( ناظم الاطباء ).
|| برات پادشاهی. ( ناظم الاطباء ). || ناخوشی. ملال. ( آنندراج ). اذیت. آزار. || آزردگی. || بی عرضی. ( ناظم الاطباء ) || خشم. ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || بدخویی. || بی پروایی. ( ناظم الاطباء ).

۱. آزردگی.
۲. تنفر.

۱ - بی میلی. ۲ - تنفر اشمئزاز.

{aversion} [روان شناسی] احساس ضرورت اجتناب و دوری گزیدن از یک فرد یا شی ء یا موقعیت

بیزاری (فیلم). «بیزاری» ( روسی: Ненaвисть ) فیلمی در ژانر وسترن است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد.

💡 عزیز ناشده را نیست بیمی از خواری یتیم را چه محابا ز خط بیزاری است؟

💡 بیزاری در سال ۲۰۰۹ رتبه ۵۴ام "بزرگترین تبه‌کاران کمیک تاریخ" را از طرف آی‌جی‌ان دریافت کرد.

💡 ور ز من بیزار شد من همچنانش بنده‌ام نیست بر دل هیچ آزارم ز بیزاری او

💡 من بی‌رخ چون ماهت گر روی به ماه آرم مه بی‌تو ز من گیرد صد دوری و بیزاری

💡 حب دنیا که ریشه درحرص دارد همان دنیاپرستی است و مذموم شده است. بیزاری از دنیا نیز مذموم است چه دنیا مزرعه آخرتست. حد وسط ان دو دنیادوستی و خداپرستی است

💡 «اسلام» دینی آفرینش‌گرا، یکتاپرستانه و ابراهیمی است. و بر اساس فرهنگ لغت کمبریج، «فوبیا» عبارت است از «ترس یا بیزاری شدید از یک چیز یا موقعیت خاص، به ویژه آن چیزی که معقول نباشد».