جواله

( جوالة ) جوالة. [ ج َ ل َ ] ( ع اِ ) نفیس چیزی و بهتر آن. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). برگزیده مال. ( اقرب الموارد ).
جوالة. [ ج ِ / ج ُ ل َ ] ( ع اِ ) ج ِ جول. ( منتهی الارب ) ( ذیل اقرب الموارد ). رجوع به جول شود.
جوالة. [ ج َوْ وا ل َ ] ( ع ص ) بسیار جولان کننده. ( اقرب الموارد ). بسیار گردنده. || گِردگَرد. || آتش گردان. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). || شعله جواله؛ آنرا گویند که چوبی دراز گرفته بهر دو سر آن مشعل افروخته بسرعت تمام آنرا گرداگرد سر و پهلوی خود بگردانند. ( آنندراج ) ( غیاث اللغات ):
نصیب شعله جواله باد خرمن من
اگر بمحض رسیدن عنان نگردانم.صائب.

(جَ لِ یا لَ ) [ ع. جوالة ] (اِ. ) بسیار جولان کننده، بسیار گردنده.

بسیار جولان کننده بسیار گردنده
جمع جول

جوالة
بسیار جولان کننده، بسیار گردنده.

💡 نیست چون شعله جواله قرارش صائب شعله گر بستر و بالین سمندر باشد

💡 حسن کامل عشقبازی می کند با خویشتن شعله جواله را پروانه ای در کار نیست

💡 آتشکده کن دل را زآن شعلهٔ جواله خضرت بفزا جان را زآن آب شرار‌انگیز

💡 طغرل از سودای او شد تا دلم آتش نسب می‌نشاند برق آهم شعله جواله را

💡 بدست، شعله جواله ای مرا زو بین بشست، آتش سیاله ای مرا پیکان

💡 به دیر همتم پروانهٔ آتش پرستیها به خط شعلهٔ جواله باید بست زنارم