خضرت

خضرت. [ خ ُ رَ ] ( ع اِمص ) سبزی. ( یادداشت مؤلف ):
سردار خضرذاتش خضر بهشت خضرت
سالار روح بینش روح فرشته مخبر.خاقانی.بنضرت حال و خضرت وقت مغرور گشتن از فضیلت عقل و نهج رشد دور است. ( ترجمه تاریخ یمینی ).
گفت: در کودکی از بسطام بیرون آمدم، ماهتاب می تافت جهان آرمیده و خضرتی دیدم که هیجده هزار عالم در جنب آن خضرت ذره ای نمود. شوری در من افتاد و حالتی عظیم بر من غالب شد. ( تذکرةالاولیای عطار ). || خضرت در اسب و شتر مایل به تیرگی و در انسان گندمگونی است. ( یادداشت بخط مؤلف ) ( آنندراج ).
خضرة. [ خ ُ رَ ] ( ع ص، اِ ) سبزه. یقال: ارض کثیرةالخضرة. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ) ( از اقرب الموارد ). ج، خُضَر، خُضْر. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ). || ( اِمص ) سبزی. ( منتهی الارب ). || تیره رنگی اسب. || گندم گونی مردم. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ) ( از اقرب الموارد ). || نرمی و نازکی.( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از اقرب الموارد ).
خضرة. [ خ َ ض ِ رَ ] ( ع ص ) مؤنث خضر. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ).

(خُ رَ ) [ ع. خضرة ] ۱ - (اِمص. ) سبزی، گندمگونی. ۲ - رنگ سبز. ۳ - (اِ. ) سبزه.

سرسبزی.

۱ - ( اسم ) سبزی گندمگونی. ۲ - رنگ سبز. ۳ - ( اسم ) سبز.

خضرة
سبزی، گندمگونی.
رنگ سبز.
سبزه.

💡 گو زرد از خزان فنا شو که هیچ بار جز بار دی ندید کس از چرخ اخضرت

💡 در ظلمت اگر صحبت خضرت ندهد دست موقوف لب چشمه ی حیوان نتوان بود

💡 تشنگان وادی امید را ترکن لبی ای‌که‌جوش‌چشمهٔ‌خضرت‌به‌چاه‌غبغب است

💡 خضرت چرا نخوانم کآب حیات خوردی پیشت چرا نمیرم چون یار یار گشتی

💡 چند مرادت ز فقر، کشف و کرامات چند چون خضرت آشناست، چشمه حیوان طلب