علی حصری

علی حصری. [ ع َ ی ِ ح ُ] ( اِخ ) ابن ابراهیم حصری، مکنّی به ابوالحسن. از عرفای قرن چهارم هجری. رجوع به ابوالحسین حصری شود.
علی حصری. [ع َ ی ِ ح ُ ] ( اِخ ) ابن عبدالغنی فهری حصری ضریر قیروانی، مکنّی به ابوالحسن. قاری و ادیب و شاعر بود. وی در حدود سال 415 یا 420 هَ. ق. در قیروان متولد شدو در موقع تولد نابینا بود. سپس به اندلس رفت و ملوک آنجا را مدح کرد و در سال 488 در طنجه درگذشت. او راست: 1 - اقتراح القریح و اجتراح الجریح. 2 - دیوان شعر. 3 - القصیدة الحصریة فی قراءة نافع. 4 - المستحسن من الاشعار. 5 - معشرات الحصری. ( از معجم المؤلفین ج 7 ص 125 ). صاحب معجم المؤلفین به مآخذ ذیل نیز اشاره کرده است: الخریده ابن عماد ج 12 ص 17. الوافی صفدی ج 12 ص 100. سیرالنبلاء ذهبی ج 12 ص 6. طبقات القراء ابن جزری ج 1 ص 550. وفیات الاعیان ابن خلکان ج 1 ص 431. شذرات الذهب ابن عماد ج 3 ص 385. کشف الظنون حاجی خلیفه ص 1337. ایضاح المکنون بغدادی ج 1 ص 110. هدیةالعارفین ج 4 ص 205.

ابن عبدالغنی فهری حصری ضریر قیروانی مکنی به ابوالحسن قاری و ادیب و شاعر بود وی در حدود سال ۴۱۵ تا ۴۲٠ قمری در قیروان متولد شد و در موقع تولد نابینا بود سپس به اندلس رفت و ملوک آنجا را مدح کرد و در سال ۴۸۸ قمری در طنجه درگذشت

💡 محمود خلیل الحصری در مصر متولد شد به دلیل اینکه پدرش حصیر باف بود حصری نام داشت. او در هشت سالگی قرآن را به‌طور کامل حفظ کرد و در

💡 نقلست که از آدینه تا آدینه حصری را باردادی یک جمعه بدو گفت: که اگرچنانست که از این جمعه تا بدان جمعه بر من می‌آئی بیرون از خدای چیزی در خاطر تو گذر کند حرامست ترا با ما صحبت داشتن.

💡 و گفت: مردمان گویند حصری بقوافی نگرید مرا دردهاست از حال جوانی باز که اگر از یک رکعت دست بدارم با من عتاب کنند.

💡 و حصری گوید: که صوفی آنست کی زمین بسپرد، و در زمین و آسمان نرود

💡 حصری گوید، رحمة اللّه علیه: «الصّوفیُّ لا یوجَدُ بعدَ عَدَمِه ولایُعْدَمُ بعدَ وُجودِه.»