خودستا

خودستا. [ خوَدْ / خُدْ س ِ ] ( نف مرکب ) فخور. ( یادداشت مؤلف ). مدح کننده از خود. لاف زننده درباره خود. از خود تعریف کننده. به خود صفات و فضایل نسبت دهنده.

ویژگی کسی که کردار و رفتار خود را می ستاید و از فضلیت و برتری خود صحبت می کند.

فخور مدح کننده از خود

💡 یک غزل گر بشنود آن مه به گوش خود ز من همچو خسرو، پیش خلقی خودستایی ها کنم

💡 برهانم از و‌ساوس این نفس دون‌پرست دریابم از کشاکش این طبع خودستا

💡 بردن ز خودستایی، خود را بر آسمان در پیش اهل هوش، بود بر زمین زدن!

💡 مست و مخمور است زاهد روز و شب باز عرض خودستایی می‌کند

💡 ببند از خودستایی لب که گردد قیمتت کمتر در این بازار چندانی که خود را بیش بفروشی

💡 مرا که شیوهٔ افتادگی هنر باشد شکست نفس بجز عیب خودستائی نیست