گلدان

گلدان. [ گ ُ ] ( اِ مرکب ) ظرفی که گلها را دسته بسته در آن نهند، از عالم نرگسدان. ( آنندراج ). ظرف سفالین یا چینی و جز آن که در آن گلهای زمینی یا معطر کارند یا گلهای زینتی و یا معطر از شاخ بریده نهند:
خلط نسبت کند آمیزش بی نسبت را
گل پریزاد شود شیشه چو گلدان باشد.محسن تأثیر ( از آنندراج ).چو آن گلدان پرآبی که گلها را نگه دارد
طراوتهاست از چشم تر من گلعذاران را.محسن تأثیر ( از آنندراج ).|| در تداول، ظرف شب. کمیزدان. شاشدان.
گلدان. [ گ ُ ] ( اِخ ) از جمله قرای معتبر خرم آباد است. رجوع به جغرافیای غرب ایران ص 77 و 299 شود.

( ~. ) (اِ. ) ۱ - ظرفی دهان گشاد برای کاشتن و عمل آوردن گل. ۲ - چنین ظرفی با گل های داخل آن. ۳ - ظرفی برای گذاشتن شاخه های گل در آن.

۱. ظرف سفالی یا پلاستیکی دهان گشاد که در آن بوتۀ گل را می کارند.
۲. ظرفی فلزی، چینی، یا بلوری که در آن دستۀ گل می گذارند.

( اسم ) ۱ - ظرفی که در آن گل جا دهند. ۲ - ظرفی که در آن ادرار کنند شاشدان گمیزدان.
از جمله قرائ معتبر خرم آباد است.

ظرفی دهان گشاد برای کاشتن و عمل آوردن یا تزئین گل. گلدان از دو بخش گل - دان شکل گرفته و به معنی ظرف گُل است.
ظرفی برای گذاشتن شاخه‌های گل در آن، گل آرایی.

💡 قناعت به گلدان گل کرد و اینک به‌ تشویر گل زی گلستان فرستم

💡 آنکه نداند همی سرود ز یاسین گیرَخ و گلدانش خسروانی بینی

💡 در حقیقت یک گلستان گل خرید از گلفروش آن که از این سنبل صد برگ یک گلدان خرید