پوشش

پوشش. [ ش ِ ] ( اِمص ) اسم مصدر از پوشیدن. عمل پوشیدن: هریک برگی از درختان بهشت برخود نهادند و بدان پوشش کردند. ( قصص الأنبیاء ص 19 ). || ( اِ ) ستر. حجاب. غطاء. ساتر. || کنف. زی.ذَرَاً. کنیف. ( منتهی الارب ). ملاح. خِتل. ( منتهی الارب ). فراض. سلب. ( تفلیسی ). غفیرة. غشوة. غشاوة. غشیة.غاشیه. غشایة. سحبة. ستارة. سترة. استارة. مستر. جامه. لباس. کسوة. مَلبَس. مِلبَس. پوشاک. پوشیدنی. لِبس. ( منتهی الارب ). جامگی. لبوس. ( دهار )

(ش ِ ) (اِمص. ) ۱ - پوشیدن. ۲ - جامه، لباس. ۳ - پرده، حجاب. ۴ - سقف خانه.

۱. پوشاندن چیزی.
۲. (اسم، اسم مصدر ) هرچیز که روی چیز دیگر را بپوشاند.
۳. (اسم، اسم مصدر ) پوشاک، لباس.
۴. چادر.

پوشیدن
( اسم ) ۱- عمل پوشیدن.۲- جامه لباس. ۳- ستر ساتر حجاب. ۴- پوست لحات. ۵- طبقه اشکوب اشکوبه. ۶- سقف خانه آسمانه.۷- آنچه از آن سقف سازند از چوب و نی و حصیر و آهن و جز آن.

💡 هرآنکس که او پوشش شاه یافت ببخت و بتخت مهی راه یافت

💡 زمین بستر و پوشش از آسمان به ره دیده‌بان تا کی آید زمان

💡 مهان پوشش لشکر و خورد و ساز به هر منزلی پیشت آرند باز