پرکرده

پرکرده. [ پ ُ ک َ دَ /دِ ] ( ن مف مرکب ) مملو. انباشته. ممتلی:
وزان پس بفرمود کان جام زرد
بیارند پرکرده از آب سرد.فردوسی.ز دینار پرکرده ده چرم گاو
سه ساله فرستاده بد باژ و ساو.فردوسی.گشاد آن در گنج پرکرده جم
بداد او سپه را دو ساله درم.فردوسی.- کار پرکرده؛ کاری که مراراً کرده باشند:
گفت پر کرد شهریار این کار
کار پرکرده کی بود دشوار.نظامی.

انباشته، مملو.

( اسم ) انباشته ممتلی. یا کار پر کرده. بسیار کرده بسیار انجام شده.

💡 وه چه مولود که پرکرده جهانرا ز شعف وه چه مولود که از مرتبت و جاه و شرف

💡 از پسرش و پسر از مادرش دست‌آورد دیگری داشتند؟ دوشادوش هم وارد آشپزخانه شدند. داخل آشپزخانه را بوی نان تازه پرکرده

💡 خرابات تعین بر حبابت خنده‌ها دارد سبو بر دوش اوهامی هوا پرکرده آوندت

💡 تا مهر رخش از چه افق جلوه نماید گوش همه پرکرده صدای لب بامی

💡 داده از یکدانه ارزن گفت نحن الزارعون نعمت هستی او پرکرده جان نیستی