پرهیزکاری

پرهیزکاری. [ پ َ ] ( حامص مرکب ) پارسائی. بازایستادن از حرام. خویشتن داری از حرام. تقوی. تُقی. اِتّقاء. تقیه. تُقاة. دین. ( منتهی الارب ). عفت. عفاف. اعفاف. وَرَع. توَرﱡع. کف نفس. زهد. شرف. ( منتهی الارب ):
چو پرهیزکاری کند شهریار
برآساید از کینه و کارزار.فردوسی.و تناسخیان گویند که وی ( جمال ) خلعت آفریدگار است که به مکافات آن پاکی و پرهیزکاری که بنده کرده بود اندر پیش... او را کرامت کند. ( نوروزنامه ).
جهان آفرین گرنه یاری کند
کجا بنده پرهیزکاری کند.( بوستان ).

( ~. ) (حامص. ) پارسایی، خویشتن داری.

تقوا، پارسایی، پاک دامنی.

پارسایی.

💡 کارم از پرهیزکاری به نشد جز به نان حرص، کس فربه نشد

💡 به از پرهیزکاری، زیوری نیست چو اشک دردمندان، گوهری نیست

💡 بپرهیز از من ای صوفی بپرهیز که کردم توبه از پرهیزکاری

💡 پیش من هست احتراز از چشم و دل از غیر دوست آنچه اهل تقویش پرهیزکاری گفته‌اند

💡 شو مست حق چو ما، که شوی مستحق عفو پرهیزکاری تو از این باده تا کی است؟