همزه

( همزة ) همزة. [ هَُ م َ زَ ] ( ع ص ) عیب جوی مردم. || سخن چین. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || ( اِخ ) عنوان سوره صدوچهارم قرآن که آن 9 آیه دارد و از سورهای مکی است. ( یادداشت مؤلف ).
همزه. [ هََ زَ / زِ ] ( از ع، اِ ) نام نخستین حرف از حروف الفبای فارسی و عربی است. آن را از حروف حلق خوانند و گاه آن را پس از الف، دومین حرف به حساب آورند. شکل آن در آغاز کلمه چون الف است با این تفاوت که همزه خود حرکت میگیرد. در وسط و آخرِ کلمه به صورت شبیه عین ( ء ) نوشته میشود. در حساب جُمَّل مانند الف برابر یک به شمار آید. ( از یادداشتهای مؤلف ). حرف اول از حروف مبانی. ج، همزات. ( از اقرب الموارد ):
آن برگهای شاسپرم بین و شاخ او
چون صدهزار همزه که بر طرف مد بُوَد.منوچهری.|| کندگی، مانند هزمة. ( از اقرب الموارد ).

(هَ زِ ) [ ع. ] (اِ. ) ۱ - حروف صامتی که به صورت «ء» نوشته می شود و ممکن است ساکن باشد مانند: رأی. یا مانند: جرئت. ۲ - نشانه ای به صورت «ء» روی «ها»ی غیرملفوظ به جای «یا» ی اضافه مانند: خانة حسن که تلفظ می شود خانه ی حسن.

صد وچهارمین سورۀ قرآن کریم، مکی، دارای ۹ آیه، لُمَزَة.
نام حرف «ء».

همزه یاالف حرف اول الفبای فارسی که دراول کلمه آید، همزه قبول حرکت میکندولی الف ساکن است، غماز، عیبجو، سخن چین
( اسم ) حرفی است صامت.یا همز. مسمار. میخ کج و معوج مقابل الف مسمار ( میخ راست ).
عیب جوی مردم سخن چین

💡 امجدی در رشوه خوردن اهل جد شد همزه اش را در دلش کردم مجد شد

💡 لختی از او نصب کرد و لختی از او رفع بعضی از او همزه کرد و بعضی ازو مد