موزائیککاری، بهعنوان هنری کهن و تکنیکی ظریف در تزئینات معماری و هنری شناخته میشود. این هنر در اصل مجموعهای از مکعبهای کوچک و رنگارنگ از جنسهایی همچون مرمر، اسمالت، سنگ یا شیشه است که با نظمی هندسی و طرحی از پیش تعیینشده در کنار یکدیگر چیده میشوند. این قطعات ریز در بستری از ملات یا سیمان ثابت میگردند تا نگارههای پایدار و ماندگاری را پدید آورند که میتواند از الگوهای هندسی انتزاعی تا تصاویر پیچیدهی روایی را دربرگیرد.
در تعریفی گستردهتر، همچنین به نوعی از قطعات ساختمانی، عموماً بهصورت صفحات مربعشکل، اشاره دارد که از ترکیب سیمان ساده یا رنگین با شنهای طبیعی یا رنگشده ساخته میشوند. این محصول که بیشتر با نام کفپوش یا سنگ موزائیک شناخته میشود، بهدلیل دوام، تنوع رنگ و طرح و سهولت نگهداری، کاربرد فراوانی در پوشش کف و دیوار فضاهای مختلف دارد. این مفهوم، با وجود اشتراک در اصل ترکیب قطعات ریز، بیشتر به حوزهی صنعت ساختمان مرتبط است.
از منظر هنرهای سنتی، تکنیک موزائیککاری با خاتمکاری، آن هنر اصیل ایرانی، در یک اصل مشترک است: ایجاد نقشهایی بدیع از کنار هم قرار دادن قطعات کوچک و منظم مواد مختلف. در حالی که خاتمکاری با قرار دادن ظریف قطعات چوب، فلز و استخوان بر سطوح چوبی بهوجود میآید، موزائیک بر پایهی قطعات سنگی و شیشهای و عمدتاً بر بسترهای معماری استوار است. هر دو هنر، با صبر و ظرافتی ستودنی، تکههای پراکنده را به کلیتی هماهنگ و چشمنواز تبدیل میکنند.