لجوج

لجوج به شخصی اطلاق می‌شود که به شدت بر عقاید و نظرات خود پافشاری می‌کند و از پذیرش حقیقت یا نظرات دیگران خودداری می‌ورزد. این نوع افراد در برابر حقایق روشن و منطقی مقاومت می‌کنند و حتی زمانی که متوجه می‌شوند نظرشان نادرست است، باز هم به موضع خود چسبیده و تغییر نمی‌کنند. به عبارت دیگر، لجاجت به معنای عدم انعطاف‌پذیری است و کسانی که چنین ویژگی دارند، به سختی می‌توانند دیدگاه‌های جدید را بپذیرند یا به اشتباهات خود اعتراف کنند. این رفتار نه تنها بر روابط شخصی بلکه بر تصمیم‌گیری‌های جمعی و اجتماعی نیز تأثیر منفی می‌گذارد. در دنیای امروز، جایی که تبادل نظر و گفت‌وگو اهمیت بالایی دارد، لجوج بودن می‌تواند مانع از رشد فردی و اجتماعی گردد و باعث بروز اختلافات و تنش‌ها شود.

تصویر معنی لجوج

لغت نامه دهخدا

لجوج. [ ل َ ] ( ع ص ) ستیهنده. لجوجة ( الهاء للمبالغة ). ( منتهی الارب ). ژکاره. ( لغت نامه اسدی ). ستیزه کیش. ( مهذب الاسماء ). عنید. ستهنده. ( دهار ) ( زمخشری ). لج کننده بسیار. لج باز. خِلف ْ. ( منتهی الارب ). ستیزه کننده. سِترگ. ( فرهنگ اسدی نسخه نخجوانی ). سپیدچشم. ستیزنده. ( حاشیه لغت نامه اسدی نخجوانی ). یکدنده. یک پهلو. حکر. ستیزه کار. عنود. کله شق. خیره چشم. سرسخت. سخت سر: مردمان آمل ضعیفند ولیکن گوینده و لجوج و ایشان را جای سخن بود. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 470 ). امیر ماضی [محمود] چنانکه لجوجی و ضجرت وی بود یکروز گفت. ( تاریخ بیهقی ص 179 ). با آنکه چنین حدود نگاهداشتی لجوجی بودی از اندازه گذشته. ( تاریخ بیهقی ص 396 ). ابوالقاسم کثیر را بباید گفت تا خویشتن را بدودهد و لجوجی و سخت سری نکند. ( تاریخ بیهقی ص 371 ).
این لجوجیت سخت پیکاریست
وان رکیکیت سست پیمانیست.مسعودسعد.تا گرفتاری تو در عقل لجوج
از تو این سودا همه سودا بود.عطار.هر که در عقل لجوج خویش ماند
زین سخن خواند مرا دیوانه ای.عطار.چند گوئی ای لجوج بی صفا
این فسون دیو پیش مصطفا.مولوی.