خوشخوئی
ریشهشناسی:
خوشخوئی از دو بخش خوش و خوئی تشکیل شده است. خوش به معنای خوب و دلپذیر است و خوئی به معنای خلق و خوی یا رفتار است. بنابراین، خوشخوئی به معنای داشتن خلق و خوی خوب و دلپذیر است. این واژه به طور کلی برای توصیف افرادی به کار میرود که با دیگران به خوبی رفتار میکنند و در تعاملات اجتماعی خود مثبت و خوشایند هستند.
معانی:
خوشرفتاری: این کلمه به معنای رفتار دوستانه و مثبت با دیگران است. افرادی که خوشخوی هستند، معمولاً در تعاملات اجتماعی خود مهربان و محترم هستند.
خوشاخلاقی: خوشخوئی به اخلاق نیکو و رفتار پسندیده اشاره دارد که میتواند به ایجاد روابط مثبت و سازنده کمک کند.
کاربرد:
خوشخوئی در توصیف افراد، به ویژه در موقعیتهای اجتماعی و خانوادگی به کار میرود. این واژه میتواند به عنوان یک صفت مثبت برای توصیف شخصیت فردی استفاده شود.
مترادفها
خوشرویی، خوشرفتاری
متضادها
بدخویی، بدخلق، تندی
لغت نامه دهخدا
خوشخوئی. [ خوَش ْ / خُش ْ ] ( حامص مرکب ) نیک سیرتی. نیکوطبیعتی. پاکیزه سرشتی. ( ناظم الاطباء ). حسن خلق. ( یادداشت مؤلف ). بَلَه. ( منتهی الارب ). نیک نهادی
فرهنگ فارسی
نیک سیرتی نیکو طبیعتی.
جمله سازی با خوشخوئی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 غم زدایند ز دلهای هم از خوشخوئی بهره گیرند ز دانش بمدد کاری هم
💡 دل ببردی از برم جان میبری خوش میکنی ای خوشا وقت دل و جانی که خوشخوئی برد
💡 به مهر و خلق و خوشخوئی چرا خندان نداری لب چه گیری کینه اندر دل چه داری در شکم دندان