بزانو

۱- ( صفت ) وقتی تیرانداز روی زانوهای خود بنشیند و هدف را مورد اصابت قرار دهد می گویند ( بزانو ) است. ۲- فرمانی است که از طرف مافوق بتیر انداز داده میشود تا وضع بزانو را بخود بگیرد.

💡 دست برسر،سر بزانو از غمش هر دو بازو بردو پهلو محکمش

💡 همچنین درویش سر او کنده شکسته، خویش را بر درگاه عزت سرکنده بزانوی تذلل و خشوع درآمده و دست نیاز برداشته تا کرم وجود پادشاهی خلعتی از نور خاص در وی پوشاند که در آن خلعت بر دیده‌ها آشکارا گردد بزبان حال گوید:

💡 کامم ز طعن نیزه بزانو سر حجاب گاهم ز تازیانه بسر دست احتریز

💡 چه ترسانی ز توفان قاسمی را؟ که دریای جهانش تا بزانوست

💡 شب گذشته بزانو نهاده بودم سر که اوفتاد خرد را بر این خرابه گذار

💡 چو خواب آیدت سربزانو بنه ببستر میفت و بسامان مخسب