سبعیت
مترادفها
شجاعت، دلیری، شهامت
لغت نامه دهخدا
سبعیت. [ س َ ب ُ عی ی َ ] ( از ع،مص جعلی ) درندگی، و درنده شدن. ( آنندراج ) ( غیاث ).
فرهنگ عمید
درندگی.
فرهنگ فارسی
درندگی
ویکی واژه
↑ فرهنگ فارسی عمید
جمله سازی با سبعیت
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 خوی سبعیت بهل ای دوست که چون کلب در جامهٔ هر خستهٔ دل ریش نیفتی
💡 و هیچ آفت بیشتر از آن نبود که اندر شهری تعصب مذهبی بود و گروهی که طلب جاه و تبع کنند فرا نمایند که جدل گفتن از دین است و از طبع سبعیت و تکبر خود تقاضای آن همی کند. و چون پندارند که از دین است چنان اندر وی شره آن محکم شود که البته آن صبر نتوانند کرد که نفس را اندر آن چند گونه شرف و لذت بود.
💡 از بشریت چه زیان دیدهئی این سبعیت ز چه یگزیدهئی
💡 در برخی متون فلسفی، به رفتارهای تند و بیرحمانه انسانها بدون در نظر گرفتن اخلاق، اصطلاح سبعیت اطلاق میشود که نشاندهنده غلبه غریزه بر عقل است.
💡 منتقدان معتقدند که نمایش خشونتهای شدید در فیلمهای سینمایی ممکن است منجر به نوعی سبعیت در رفتارهای اجتماعی و کاهش حساسیت اخلاقی مخاطبان شود.
💡 تاریخ پر از وقایع تلخی است که در آن سبعیت و بیرحمی حاکمان قدرتمند، باعث نابودی تمدنها و رنج بیامان تودههای مردم بیدفاع شده است.