آب‌داده

( آبداده ) آبداده. [ دَ /دِ ] ( ن مف مرکب ) گوهردار. تیزکرده: گفتندپادشاه ما مسعود است هر کس که بی فرمان سلطان ما اینجا آید زوبین آبداده و شمشیر است. ( تاریخ بیهقی ).
دیو هگرز آبروی من نبرد زآنک
روی بدو دارد آبداده سنانم.ناصرخسرو.پر آب داده حسامم به دست نصرت تو
ترا چه حاجت باشدبه آبداده حسام ؟مسعودسعد.عدل را نوربخش ْ خورشیدی
ملک را آبداده پولادی.مسعودسعد.خنجر آبداده را ماند
آن دل بادطبع آهن باس.مسعودسعد.موی چون تاب خورده زوبینی است
مژه چون آبداده پیکانیست.مسعودسعد.

( آب داده ) (دِ ) (ص مف. ) ۱ - آب پاشیده، مشروب. ۲ - تیز، تیز کرده (صفت برای شمشیر یا خنجر ).

( آب داده ) تیزکرده: شمشیر آب داده، خنجر آب داده.

( آب داده ) ( اسم ) ۱ - آب پاشیده مشروب. ۲ - شمشیر و خنجر و مانند آن که شمشیر سازان و کارد گران آنرا آب داده باشند گوهر دار.
( آبداده ) گوهردار تیز کرده

(مواد): فلزی که آن را آب داده باشند. تدبیر می‌اندیشم که شمشیری آب‌داده بدست بیاورم. «قاضی»
آب پاشیده، مشروب.
تیز، تیز کرده (صفت برای شمشیر یا خنجر).

💡 نیلوفر کبود نگه کن میان آب چون تیغ آب‌داده و یاقوت آبدار

💡 دو شکر چون عقیق آب‌داده دو گیسو چون کمندِ تاب‌داده

💡 از نرم‌دلان مُلک آن بوم بود آهنی آب‌داده چون موم