زبان شناسی

زبان شناسی. [زَ ش ِ ] ( حامص مرکب ) زبان شناسی علمی است که درباره ٔزبانها و مظاهر مختلف آن بحث میکند. این علم از چگونگی ساختمان زبانها، از تاریخ آنها و از روابط آنها با سایر فعالیتهای بشری و بالعکس و تأثیر متقابل این فعالیت ها در زبان سخن میگوید. زبانشناسی علمی است تحلیلی که از خیلی جهات شبیه به ریاضیات و از طرف دیگر خود یکی از شعب علوم اجتماعی و شاخه ای از مردم شناسی میباشد. از این نقطه نظر، زبان جزئی از اعمال انسانی است و زبان شناسی علمی است که از رابطه بین زبان و معارف بشری بحث میکند و منابع خود را از ادبیات وسایر مخلوقات هنری میگیرد. زبان شناسی را میتوان بعنوان یک روش علمی در مطالعه مطالب زیر بکار برد: در تاریخ و بسط آن از قدیم تا زمان حال در نقاط مختلف عالم، در اصوات و اشکال مختلف زبانها، در روابط میان زبانها، در بکار بردن آن در مسائل آموزش و پرورش. برای دقت در مظاهر دیگر زبان شناسی باید به مباحث فقه اللغه، فونتیک، گرامر، فولکلور و بحث دلالت رجوع کرد، گرچه پاره ای از آنها خود موضوع بحثی مستقل می باشد.

( ~. ش ) (اِمر. ) علمی که به مطالعة زبان می پردازد.

علمی که دربارۀ زبان های مختلف، چگونگی ساختمان و اصوات و اشکال هر یک، و ارتباط میان آن ها بحث می کند.

علمیست که درباره زبانها و مظاهر مختلف آن سخن میگوید

💡 احمد کسروی تبریزی اندیشمند آذربایجانی با انجام پژوهش های گسترده در پیشینه و زبان شناسی و پیدا کردن و ارائه مدارک و اسناد معتبر و تاریخی در کتاب خود با نام[آذری یا زبان باستانی آذربایجان] که از ارزش محتوایی والایی برخوردار است،نشان داد که زبان آذربایجان پیش از ترکی،زبان آذری باستان(پهلوی آذری) بود که از زبانهای ایرانی باختری بوده و پیوند بسیار نزدیکی با سایر زبانهای ایرانی باختری،به ویژه پارسی نو داشته است.