Weisshorn

💡 I descended the valley, diverging from the path at Randa to mount the slopes of the Dom,6 in order to see the Weisshorn face to face.

از دره پایین آمدم و از مسیر راندا منحرف شدم تا از دامنه‌های دام بالا بروم،۶ تا وایزهورن را رو در رو ببینم.

💡 Clouds shredded around the Weisshorn, revealing ribs of pale rock.

ابرها در اطراف وایزهورن پراکنده شدند و رگه‌هایی از سنگ‌های کم‌رنگ را نمایان کردند.

💡 It was just possible, of course, that on a fine day some party which had adventured upon a new ascent might find itself on the top of the Weisshorn at six o'clock in the evening.

البته این امکان وجود داشت که در یک روز آفتابی، گروهی که برای صعود جدیدی ماجراجویی کرده بودند، ساعت شش عصر خود را بر فراز قله وایسهورن بیابند.

💡 From the hut, the Weisshorn looked close enough to touch and definitely not.

از کلبه، وایسهورن آنقدر نزدیک به نظر می‌رسید که می‌شد آن را لمس کرد، اما قطعاً نه.

💡 To the northeast lie the beautiful forests of the Rothwald, with the snowy pile of the Spitzhorn for a background, and to the northwest the two glorious glaciers of the Maidelspitz and the Weisshorn.

در شمال شرقی، جنگل‌های زیبای روتوالد، با توده برفی اسپیتزورن در پس‌زمینه، و در شمال غربی، دو یخچال طبیعی باشکوه میدل‌شپیتز و وایزهورن قرار دارند.

💡 A postcard of the Weisshorn now marks the page of a book I can’t put down.

حالا یک کارت پستال از وایسهورن، صفحه‌ای از کتابی را که نمی‌توانم زمین بگذارم، مشخص می‌کند.