Short money

💡 Debates about Short money reveal tensions between frugality and functional democracy.

بحث‌ها در مورد کمبود پول، تنش‌هایی را بین صرفه‌جویی و دموکراسی کاربردی آشکار می‌کند.

💡 Long story short, money dysmorphia is when you develop an unrealistic and distorted view of your finances, making you believe that your financial situation is worse than it actually is.

خلاصه کلام اینکه، اختلال خودزشت‌پنداری مالی زمانی است که شما یک دیدگاه غیرواقعی و تحریف‌شده از امور مالی خود ایجاد می‌کنید و باعث می‌شود باور کنید که وضعیت مالی شما بدتر از آن چیزی است که واقعاً هست.

💡 Established parties of five MPs have previously been eligible for as much as £129,000 in "short money" - public funds given to opposition parties to support research.

احزاب تثبیت‌شده متشکل از پنج نماینده مجلس پیش از این واجد شرایط دریافت حداکثر ۱۲۹۰۰۰ پوند «کمک مالی» - بودجه عمومی که به احزاب مخالف برای حمایت از تحقیقات داده می‌شود - بوده‌اند.

💡 Analysts track Short money allocations to understand how policy expertise survives election cycles.

تحلیلگران تخصیص‌های کوتاه‌مدت پول را پیگیری می‌کنند تا بفهمند که چگونه تخصص سیاسی در چرخه‌های انتخابات دوام می‌آورد.

💡 Along with the loss of its status as the third biggest party at Westminster, the SNP also lost out on a bulk of its so-called short money.

حزب ملی اسکاتلند علاوه بر از دست دادن جایگاه خود به عنوان سومین حزب بزرگ در وست‌مینستر، بخش عمده‌ای از پول به اصطلاح کوتاه‌مدت خود را نیز از دست داد.

💡 Campaign lore says Short money supports opposition research staff, a structural safeguard for parliamentary scrutiny.

روایت‌های انتخاباتی حاکی از آن است که پول‌های کوتاه مدت از کارکنان تحقیقاتی مخالفان حمایت می‌کند، که یک حفاظ ساختاری برای نظارت پارلمانی است.